Znakomici krajanie

Zawartość

Balcar Alojzy (1922-1988), artysta malarz.

Ur. w Godowie, zam. i zm. w Turzy Śl. Ożenił się w Turzy Śl. Kształcił się w szkole w Krakowie. Portrecista. Namalował m.in. obrazy do kościoła w Turzy Śl., które znajdowały się dawniej w ołtarzu głównym. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Turzy Śl. Powrót.

Gawlas Jan (Franz Mołdrzyk), ps. Hanysek (1918-1944), partyzant.

Ur. w Turzy Śl., zastrzelony w Łąkach nad Olzą. Nie przyjął niemieckiej volkslisty, podjął pracę w kopalni „Barbara” w Karwinie na Zaolziu. Tu nawiązał kontakt z antyhitlerowskim podziemiem. Wstąpił do Armii Krajowej, uczestniczył w akcjach z bronią w ręku. Ukrywał się m.in. w Trzycieżu pod fałszywym nazwiskiem Franz Mołdrzyk. Został zastrzelony przez niemieckiego żandarma. W 1965 r. odsłonięto w Łąkach nad Olzą (w Republice Czech) upamiętniający go pomnik. Powrót.

Grabiec Joachim (1959), dr historii.

Ur. w 1959, zam. w Turzyczce. Ukończył studia magisterskie na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od 30 lat nauczyciel w Szkole Podstawowej w Turzy Śl., w ostatnich latach także tutejszego Gimnazjum i II Liceum Ogólnokształcącego w Wodzisławiu Śl. Znakomity historyk i wychowawca. W 2009 r. obronił pracę doktorską poświęconą polityce państwa wobec Ślązaków w latach 1945-1950. Publikował m.in. na łamach gazety „U Nas”. Powrót.

Hess Artur (1982), pianista.

Ur. w Wodzisławiu Śl., zam. w Turzy Śl. Ukończył Akademię Muzyczną w Warszawie w klasie fortepianu Piotra Palecznego. Koncertował m.in. we Francji, w Niemczech i Szkocji. Był stypendystą Ministra Kultury. Laureat wielu nagród i wyróżnień. Związany zawodowo z Państwową Szkołą Muzyczną I i II st. im. Karola i Antoniego Szafranków w Rybniku. Powrót.

Kasperczyk Ewald (1914-1980), ks., kanonik, budowniczy kościołów.

Ur. w Kochłowicach. Pełnił posługę kapłańską kolejno w: Michałkowicach, Przełajce, Wodzisławiu Śl., Gorzycach, Jedłowniku i Turzy Śl. W czasie wojny pomagał Żydom. W 1945 r. ratował zabytki z kościoła ewangelickiego w Wodzisławiu Śl. Kierował budową kościołów w Turzy Śl. i Jedłowniku. Twórca sanktuarium maryjnego w Turzy Śl. W latach 50. represjonowany przez komunistów. Wojewoda gen. Jerzy Zientek (1901-1985) wymógł przeniesienie Kasperczyka do Rybnej-Strzybnicy. Po jego powrocie do parafii w Jedłowniku rozwijało się dalej sanktuarium w Turzy Śl. Organizował dni chorych, odpusty. W 1977 r. mianowany kanonikiem honorowym Kapituły Katedralnej. Zmarł w szpitalu w Katowicach, spoczywa w kościele w Turzy Śl. Patron szkoły podstawowej w Turzy Śl. Powrót.

Koszyk Jan (1874-1939), dzierżawca majątku Olszenica.

Ur. we Wrzoskach. Służył u hrabiego Francken-Sierstorpffa w Żyrowej, potem dzierżawił, stanowiącą własność Skarbu Państwa Polskiego, Olszenicę. Dał się poznać, jako bardzo dobry gospodarz. Powrót.

Kozieł Bruno (Brunon; 1916-2004), prowincjał zgromadzenia Werbistów.

Ur. w Bottrop, zm. w Braniewie, pochowany w Pieniężnie. Rodzina pochodziła z Turzy Śl., w której ukończył szkołę powszechną. Wybitny werbista, przyjaciel o. Mariana Żelazka. O. Bruno Kozieł był więźniem Dachau i Mauthausen-Gusen. Jego świadectwo jest wykorzystywane w procesie beatyfikacyjnym męczenników II wojny światowej. Studiował w rzymskim Gregorianum. Pełnił wiele ważnych funkcji w Zgromadzeniu Werbistów. Był wykładowcą i rektorem w Misyjnym Seminarium Duchownym w Pieniężnie, prowincjałem polskiej prowincji Zgromadzenia Werbistów, radcą generalnym Zgromadzenia. Wizytował prowincje zakonne na całym świecie. Powrót.

Kozieł Rudolf (1912-1974), dziennikarz, publicysta.

Ur. w Turzy Śl., zam. i zm. Rybniku. Dziennikarz, publicysta „Dziennika Zachodniego” – od marca 1945 r., współpracownik rybnickich „Nowin” oraz „Wieczoru”. Kierownik oddziałów redakcji „Trybuny Robotniczej”. Powrót.

Kwaśnica Zygmunt (1936), muzyk.

Ur. w Radlinie, zam. w Turzy Śl. Lider zespołu Kwaśnica Bawarian Show. Koncertował m.in. w Niemczech i Holandii. Jest też znany polskim odbiorcom ze „Śląskiej Listy Przebojów”. Powrót.

Langmann Jerzy (1903-1982), ks., dr historii sztuki, archeolog.

Ur. w Krakowie, po wojnie osiadł we Włoszech, zm. w Rzymie. W latach 1924-1928 uczył w Szkole Powszechnej w Turzy Śl. Był więźniem hitlerowskiego obozu koncentracyjnego w Buchenwaldzie. Po wojnie przyjął święcenia kapłańskie. Prowadził pracę naukową – jako historyk sztuki i archeolog chrześcijański. Wykładał na rzymskim Angelicum. Przyjaźnił się z Janem Pawłem II, kolekcjonował wydania „Quo Vadis?”, zebrał ich aż 500. Jerzy Langmann sprowadził do kaplicy w Maruszach obraz św. Teresy, który stanowi zapewne w naszej okolicy jedyną pamiątkę po tej niezwykłej postaci. Powrót.

Lasok Dominik (1921-2000), prof., jeden z najwybitniejszych znawców prawa europejskiego, prekursor, współtwórca nauki prawa europejskiego.

Ur. w Turzy Śl., po wojnie zam. w Anglii. Uczył się w szkole w Turzy Śl., potem w rybnickim gimnazjum. Z tego okresu zachował liczne przyjaźnie, m.in. z wybitnym hagiografem, o. Henrykiem Frosem. Wziął udział w kampaniach: wrześniowej 1939 r., francuskiej – 1940 r. i włoskiej – 1944 r. Ukończył studia prawnicze w Szwajcarii i Anglii, a następnie studia adwokackie oraz doktoranckie, uzyskując stopień dra filozofii. W latach 1958-1986 pracował naukowo na uniwersytecie w Exeter, a w 1968 r. został etatowym prof. tejże uczelni. Kilkakrotnie (z przerwami), w latach 1975-1985 pełnił funkcję dziekana wydziału prawa. W 1972 r. powołał pierwsze w Anglii Centrum Prawa Europejskiego i kierował nim do 1986 r. Był też twórcą komplementarnych studiów anglo-francuskich oraz anglo-niemieckich. Prof. jest autorem lub redaktorem kilkunastu publikacji książkowych z zakresu prawa europejskiego, cywilnego i rodzinnego, w tym fundamentalnego dzieła: „The Law and Institutions of the European Communities”. U schyłku życia opublikował też dwa polskojęzyczne podręczniki do nauki prawa Unii Europejskiej. Wykładał i egzaminował na uniwersytetach na całym świecie. Jego wykłady tłumaczono m.in. na język japoński. Uhonorowano go wieloma niezwykle zaszczytnymi tytułami. Posiadał m.in. niezwykle rzadki tytuł Radcy Królewskiego Queen’s Counsel (1982 r.), francuski Order Palm Akademickich (1983 r.); został honorowym członkiem palestry stanu Wirginia (1987). Nadano mu honorowe doktoraty na Uniwersytetach w Marsylii, Stambule i Poznaniu. Po upadku komunizmu przeszczepiał naukę prawa europejskiego na grunt polski – prowadził wykłady na uniwersytetach w Poznaniu, Krakowie i Toruniu. Prezydent Stanisław Ostrowski proponował mu tekę Ministra Spraw Zagranicznych w emigracyjnym rządzie. Gościł w ogrodach królewskich Pałacu Buckingham, spotkał się z Królową Matką; rozważano ponoć jego kandydaturę do Nagrody Nobla… Prof. zmarł w Exeter, spoczywa w Anglii. W latach 90. bywał często w Turzy Śl., zawsze chętnie tu wracał. Jest patronem miejscowego gimnazjum, na cmentarzu upamiętnia go tablica na rodzinnym grobie. Przetrwał też rodzinny dom profesora z początków XX w. Powrót.

Lasok Maks (Maksymilian) (1912-1991), ks., prałat, duszpasterz polonijny we Francji.

Ur. w Turzy Śl., zam. we Francji. Przyrodni brat prof. Dominika Lasoka. Wziął udział w wojnie obronnej we Francji. W 1944 r. przyjął święcenia kapłańskie. Studiował w Lyonie filozofię i teologię, z której zrobił doktorat. Po wojnie wrócił na krótko do kraju, odprawił tu prymicje. Duszpasterz środowisk polonijnych we Lotaryngii i Marsylii. Kapelan bazyliki Notre Dame de la Garde w Marsylii. Organizował od podstaw duszpasterstwo polonijne m.in. w Awinionie, Lyonie, Marsylii i Nicei. Kapelan ludzi morza – amerykańskich marynarzy. Miał przyjaciół na całym świecie. Do końca życia niestrudzony kapłan. Powrót.

Meisel Wilhelm (1904-2009), piekarz.

Przez kilkadziesiąt lat prowadził w Turzy Śl. piekarnię. Pamiętamy zapach świeżego, ciepłego jeszcze chleba… Działał w wodzisławskim cechu, miejscowym chórze i Związku Bojowników o Wolność i Demokrację. Pamiętamy go z uroczystości szkolnych w kombatanckim mundurze. Postać – legenda. O jego pasji kierowcy krążą liczne opowieści i dowcipy. Jeszcze po ukończeniu 90. r. życia siadał za kierownicą swojego „malucha”. Gdy zatrzymali go do kontroli policjanci i stwierdzili, że już chyba nie widzi, miał im odpowiedzieć – „jak bych was nie widzioł – to bych wom nie stanył”. Z kolei w czasie jednej z uroczystości rodzinnych – gdy liczył ponad 90 wiosen – wstał i powiedział do dzieci i wnuków: „sprzeduja auto”. „Jak fajnie tato…” – usłyszał w odpowiedzi od uradowanych z decyzji ojca dzieci. „Kupuja nowe” – dodał. Powrót.

Mikołajec Wilhelm (1914-1944), dziennikarz.

Zam. w Rybniku, ożenił się w Turzy Śl. Legendarny dziennikarz „Polski Zachodniej”. Opiekun młodzieży harcerskiej, propagator turystyki wodnej. Hitlerowcy umieścili jego nazwisko na specjalnej liście gończej i poszukiwali go od chwili wybuchu wojny. Ukrywał się w Sosnowcu, potem u teściów w Turzy Śl. Został tu zastrzelony w czasie obławy. Jego postać upamiętniono na tablicy pamiątkowej umieszczonej na dawnym Domu Gromadzkim. Podano jednak błędnie datę śmierci. Powrót.

Musioł Florian (1911-1977), pilot, dziennikarz.

Ur. w Bottrop, spędził dzieciństwo w Turzy Śl., po wojnie zam. w Rybniku, Katowicach. Nauczyciel, kierownik szkoły w Wielopolu. W czasie wojny służył na Bliskim Wschodzie, potem był pilotem RAF-u w Wielkiej Brytanii. Hodowca gołębi pocztowych. Dziennikarz, korespondent „Ilustrowanego Kuriera Polskiego”, „Hodowcy Gołębi Pocztowych”, „Panoramy”. Członek Aeroklubu Śląskiego. Ofiara ciągłych represji w PRL-u. Był zwalniany z redakcji, śledzony, wielokrotnie przesłuchiwany i rewidowany. Skonfiskowano mu majątek. Zmarł w więzieniu, spoczywa w Katowicach. Powrót.

Musioł Karol, ps. Papa Musioł (1905-1983), „burmistrz” Opola, współtwórca Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, działacz PZPR.

Ur. w Biertułtowach, zam. w Turzy Śląskiej, po wojnie kolejno w Niemodlinie i Opolu; zm. w Opolu. Przed wojną członek chóru „Lira” w Turzy Śl. Po wojnie związał się z Opolszczyzną. Był m.in. inicjatorem budowy Opolskiego amfiteatru i przez wiele lat przewodniczącym Miejskiej Rady Narodowej w Opolu. Współtworzył słynny Festiwal Piosenki Polskiej. W Opolu postawiono mu pomnik przy żółtym moście nad Młynówką. Przedstawia naturalnej wielkości Papę Musioła – jak nazywali go mieszkańcy miasta – idącego z teczką w ręku. Jest patronem jednej ze szkół w Opolu. Powrót.

Nowiński Gerard (1940), ks., prałat, kustosz sanktuarium w Turzy Śl.

Ur. w Wirku, zam. w Turzy Śl. Następca ks. Ewalda Kasperczyka i kontynuator jego dzieła. Proboszcz parafii w Turzy Śl. i kustosz tutejszego Sanktuarium. Kanonik honorowy. Przyczynił się wydatnie do rozwoju Turzy Śl. jako miejsca pielgrzymkowego, a także koronacji Obrazu MB Fatimskiej. Jest autorem publikacji o kościele i parafii, m.in. „Turza, Śląska Fatima”, „Śląska Fatima w papieskiej koronie”. Powrót.

Oppersdorf Hans Georg (1866-1948), hrabia, właściciel Głogówka, polityk, dzierżawił Olszenicę.

Jan Jerzy Oppersdorff ur. się w Głogówku, zmarł w Lourdes. Jako X ordynat, był właścicielem Głogówka od 1889 do 1930 r. Zrzekł się ordynarii na rzecz syna, Wilhelma Jana. Od 1907 r. był posłem do Reichstagu. Popierał stan chłopski i katolicyzm. W okresie powstań śląskich i plebiscytu nie ukrywał swoich propolskich sympatii, optował też za autonomią Górnego Śląska i jego związaniem z Polską. Taka postawa była przyczyną represji i cywilnego ostracyzmu Oppersdorffa przez środowiska arystokratyczne Śląska. Po podziale Górnego Śląska hrabia przebywał m.in. w Zakopanem i Krakowie. Potem dzierżawił różne majątki w polskiej części Śląska, m.in. majątek rycerski Olszenica w Turzy Śl. – który opuścił w 1925 r., a potem Kokoszyce. Bywał w różnych miejscach, m.in. w Poznaniu i Warszawie, wreszcie w czasie wojny na emigracji we Francji. Powrót.

Oppersdorf Dorota Leontyna z Radziwiłłów, zwana Dodą (1871-1947), księżniczka, przebywała krótko w Olszenicy.

Ur. w Zegrzu, zm. w Lourdes. Księżniczka, potomkini słynnych Radziwiłłów, przedstawicielka jednej z bocznych linii jednego z najznamienitszych rodów. W 1895 r. poślubiła w Rzymie Jana Jerzego. Z małżeństwa zrodziło się 12 dzieci. Około 1924-1925 r. przebywała w dworze Olszenica. Najstarsi mieszkańcy naszej wsi pamiętali ją jeszcze w latach 90. XX w. Miała opinię osoby niezwykle pobożnej. W opinii rodziny była mistyczką. Spacerowała często po parku, miejscowe dziewczyny miały śpiewać – na jej prośbę – nabożne pieśni pod oknami dworu. Powrót.

Seidel Alexander (II poł. XIX – I poł. XX w.), Oberamtman.

Od około 1905 r., aż do czasu powstań śląskich był dzierżawcą majątku rycerskiego Olszenica (Bielitshof). W tym czasie zbudowano nowe zabudowania dworskie przy dzisiejszej ul. Ligonia oraz zabudowania przy skrzyżowaniu obecnych ul. Kościuszki i Wodzisławskiej, a wśród nich mieszkalny dwór (Zomek). W specjalistycznym periodyku archeologicznym zachowała się wzmianka o znalezieniu przez niego kamiennej siekierki, która stanowi najstarszy ślad bytności człowieka na terenie Olszenicy. Opuścił majątek około 1921 r. Powrót.

Szlachta Eugeniusz (1935), dr hab., lekarz.

Ur. w Gorzycach, zam. w Turzy Śl. Związany ze Śląską Akademią Medyczną. W latach 1984-2003 ordynator Oddziału Chirurgii Ogólnej Szpitala w Knurowie. Powrót.

Szlachta Wiesław (1937), prof., wybitny pianista, uczestnik Konkursu Chopinowskiego.

Ur. w Turzy Śl., zam. w Belgii. Jeden z najwybitniejszych absolwentów Szkoły Muzycznej im. I. Paderewskiego (ob. bracia Szafranków) w Rybniku. Ukończył z wyróżnieniem Państwową Wyższą Szkołę Muzyczną w Katowicach w klasie fortepianu i został asystentem prof. Stefanii Allinówny. W 1965 r. wziął udział w Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. F. Chopina. W 1967 r. wyjechał na stypendium do Stanów Zjednoczonych. Odbył je w nowojorskiej słynnej Juilliard School of Music, pod okiem samego Beveridge Webstera (1908-1999). Dał w tym czasie kilka recitali, m.in. w Carnegie Hall oraz nagrał płytę dla Fundacji Kościuszkowskiej. Wrócił do kraju, mimo licznych, znakomitych, propozycji amerykańskich uczelni. W latach 1969-1976 był prof. w klasie fortepianu macierzystej uczelni. Potem wyjechał do Belgi. W 1976 r. został prof. w Akademii Muzycznej w Waremme, a w 1982 r. – Konserwatorium Królewskiego w Liege. W 1986 r. otrzymał nominację na prof. nadzwyczajnego w Chapelle Musicale Reine Elisabeth w Brukseli. Występował w wielu krajach, brał udział w znakomitych festiwalach. Nagrywał też dla polskiego i belgijskiego radia. Prowadził lekcje mistrzowskie w Rybniku i Katowicach, jest dyrektorem artystycznym Forum Młodych Instrumentalistów w Rybniku. Kocha muzykę Szymanowskiego i Chopina, chętnie gra też Liszta. Prof. jest honorowym obywatelem gminy Gorzyce.
Pierwszy fortepian prof., sprowadzony z Bogumina, stoi dalej w Turzy Śl. Powrót.

Szymiczek Piotr (1982), piłkarz, trener.

Ur. w Wodzisławiu, zam. w Turzy Śl. Ukończył Szkołę Podstawową w Turzy Śl. Karierę piłkarską obrońcy rozpoczynał w „Unii” Turza Śl. Kontynuował ją, reprezentując kolejno barwy: „Odry” Wodzisław Śl., „Stali” Stalowa Wola, „Kolejarza” Stróże, „Świtu” Nowy Dwór Mazowiecki i „Polonii” Marklowice. W barwach „Odry” rozegrał 47 meczów w najwyższej klasie rozgrywkowej. Reprezentował barwy tego klubu także na arenie międzynarodowej. Powrót.

Wieczorek Władysław, ks. (1903-1942), męczennik II wojny światowej.

Dom rodzinny Wieczorków leży obecnie na terenie Wodzisławia Śl., przy ul. Bogumińskiej, znajduje się w nim hurtownia. Na ścianie budynku umieszczono pamiątkową tablicę. W latach 1929-1932 był misjonarzem w Chinach. Święcenia kapłańskie przyjął w 1936 r. w Krakowie. Pierwszą Ofiarę Mszy Św. odprawił 28 czerwca 1936 r. w kościele w Jedłowniku. Wyjeżdżając na pierwszą placówkę w Wilnie, nie zabrał ze sobą ofiarowanej mu przez rodzinę zdobionej bogatym haftem komży twierdząc, że nie czułby się w niej dobrze wśród niezamożnej ludności. Kolejna jego placówka to Zakład św. Józefa w Dworcu Nowogródzkim, pełnił tam obowiązki katechety. W czasie wojny pełnił obowiązki radcy szkolnego najpierw w Dworcu, później w Wilnie. Następnie został mianowany proboszczem parafii pw. Imienia Maryi w Parafianowie w dekanacie nadwilejskim. Kolejnym miejscem, w którym pełnił posługę była parafia w Borysowie, gdzie został aresztowany przez hitlerowców. Tłum parafian odprowadzał go z płaczem. Został przewieziony do Dokszyc, a stamtąd do Berezwecza, gdzie osadzono go w więzieniu. Ks. Władysław Wieczorek został rozstrzelany przez Niemców w Berezweczu k. Głębokiego 4 lipca 1942 r. Tablica ku jego czci znajduje się na cmentarzu w Turzy Śl.

Wojtacha Stanisław (1895), poseł do Sejmu.

Ur. w Zabrzu. Polityk, chadek. W 1936 r. nabył od Skarbu Państwa Polskiego majątek Olszenica. Po wybuchu wojny przejęło go państwo niemieckie, po zakończeniu – państwo polskie. Córki Barbara i Wanda. Powrót.

Worek (Wojarski) Franciszek (1917-1974), artysta ludowy.

Ur. w Kamesznicy, zam. w Beskidach w Rupience pod Ochodzitą koło Koniakowa. Pochodził z ubogiej rodziny. Artysta ludowy – malarz i rzeźbiarz. Uczył się u Ludwika Konarzewskiego (1885-1954). Jego prace znajdują się m.in. w Bielsku-Białej, Istebnej, Koniakowie i Wiśle. Jest autorem obrazu przedstawiającego Matkę Bożą Fatimską, który znajduje się w kościele w Turzy Śl. Powrót.

Wuwer Arkadiusz (1966), ks. dr. hab., socjolog, teolog, poeta.

Ur. w Turzy Śl., przebywa w Katowicach. Dr nauk humanistycznych w zakresie socjologii, dr hab. nauk teologicznych w zakresie katolickiej nauki społecznej. W ostatnim czasie m.in.: w latach 2000-2001 wykładowca w Wyższym Śląskim Seminarium Duchownym w Katowicach. W latach 2000-2003 archidiecezjalny asystent kościelny Akcji Katolickiej. Od 2001 r. pracownik naukowy Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. W latach 2003-2012 członek Rady Duszpasterskiej Archidiecezji Katowickiej. Od 2005 r. duszpasterz dziennikarzy Archidiecezji Katowickiej i członek Rady Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Od roku 2009 r. przewodniczący Ogólnopolskiej Sekcji Wykładowców Katolickiej Nauki Społecznej. Od 2012 r. członek Rady Kapłańskiej Archidiecezji Katowickiej, sekretarz Rady Społecznej przy Arcybiskupie Metropolicie Katowickim i przewodniczący Komisji ds. Społecznych II Synodu Archidiecezji Katowickiej. Główne zainteresowania badawcze: historia katolickiej nauki społecznej, ewolucja idei społecznych, etyczny wymiar pracy i bezrobocia. Od 2002 r. sprawował funkcję osobistego sekretarza arcybiskupa Damiana Zimonia. Powrót.

Wuwer Tomasz (1969-2000), ks., naukowiec, poeta.

Ur. w Wodzisławiu Śl., zam. w Turzy Śl. Studiował kolejno w Katowicach, Szwajcarii i we Włoszech. Pracował w parafiach w Turzy, Palowicach, Pszowie i Pawłowicach. Zmarł w klinice w Niemczech, uczestnicząc w kursie językowym. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Turzy Śl. Katecheta uwielbiany przez dzieci i młodzież. Uczniowie wybrali go na patrona szkoły w Pawłowicach. Pośmiertnie opublikowano niektóre teksty i wiersze.  Powrót.

Powstańcy Śląscy

Powstańcy Śląscy – przysięgę złożyło ponoć 22 chłopa. Ilu walczyło faktycznie z bronią w ręku – nie sposób ustalić. Po wojnie było ich dużo więcej niż w czasie powstań. Dodatki kombatanckie też zrobiły swoje. Podaję poniżej listę powstańców „zweryfikowanych” jeszcze w okresie międzywojennym. W III powstaniu turzańscy powstańcy poszli z gospody Szyszynka na Wodzisław, walczyli nad Olzą.
Spis powstańców śląskich, zweryfikowanych przez Związek Powstańców Śląskich w latach 1936-1939

Nazwisko Imię Miejscowość
Bugdoł Rudolf Turza
Bula Franciszek Turza
Bura Paweł Turza
Cedziwoda Maks Turza
Cedziwoda Szczepan Turza
Eliasz Juliusz Turza
Grabiec Paweł Turza
Jandzioł Franciszek Turza
Jurczyk Konrad Turza
Klepek Józef Turza
Knura Józef Turza
Kozieł Teodor Turza Śląska
Krawutszek Jan Turza
Krzystała Franciszek Turza
Lasok Alojzy Turza
Lasok Augustyn Turza
Lasok Jan Turza
Mrozek Paweł Turza
Nowak Jan Turza
Oślizło Paweł Turza
Panic Konstanty Turza
Pieczka Franciszek Turza
Prudel Alojzy Turza
Rduch Wilhelm Turza
Rek Alojzy Turza
Rek Karol Turza
Rek Robert Turza
Sitek Antoni II Turza
Szebera Ignacy Turza
Szlachta Alojzy Turza
Szmuk Serafin Turza
Szyszko Wawrzyn Turza
Szłapka Wilhelm Turza
Tront Ignacy Turza

Źródło

Powrót.

 

 

Opracowanie: Daniel Jakubczyk
Współpraca, konsultacje: ks. dr Arkadiusz Wuwer, Grzegorz Chlebik, Joachim Nielaba, Stanisław Sitek, Dominika Styrnol, Iwona Wajsman.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Tekst na prawach rękopisu.
Wykorzystanie, przetwarzanie, kopiowanie – po uzyskaniu pisemnej zgody autora.

Podziel się swoją wiedzą o Turzy. Nie zachowuj jej tylko dla siebie.
Masz uwagi, posiadasz materiały o Turzy Śl. – skontaktuj się z autorem, sołtysem Turzy Śl. lub administratorem strony.

Kontakt do autora: danieljakubczyk1@wp.pl; tel. 728 822 139
Możesz też napisać na adres: Turza Śl. ul. Ligonia 7